::: حوض ماهی ها :::

من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

چه سخت افتد بر انسان سزای عشقبازی

نمی شود دل آسان به عشق غیر راضی

سزاکده تو بگشای که صد دل داده داری

سزای تو مرگ است که دل دگر نبازی

به کس روا ندانم دل و حکایتش را

دگر نمی پذیرم ز دل شکایتش را

حکایت دل من حادثه شکست نیست

ز چشم خود گرفتم حق عنایتش را

نگه مکن مسافر ، نگه مکن به راهم

نگه بشوی ز من تو ، زمن ز تکیه گاهم

نگه بشوی نه دل را که بسته است دو بالم

که با سکوت در باز شکسته شد نگاهم

سزای من چنین نیست ، سزای عشقبازان

کم از پی ات دویدم به پای عشق سوزان ؟

سزا ندانم این را ، سزای من از این به

که جان من بمیرد ، تو جان بسوزان

يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...

يک نفر همدم خوشبختي هاست ،

يک نفر همسفر سختي هاست ،

چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...

ما همه همسفريم

در این باران غم، پس بام من کو؟

دلارام دلم کو؟ آن نگا کو؟

برین کشتی شکسته ،ناخدا کو؟

پس آن رویای دیروزی کجا رفت؟

اسیر باد پاییزی، چرا رفت؟

دلارام دلم دلتنگم از دل

که ای دل !پای رفتن مانده در گل

برای زخم جان، کو جان پناهی؟

دلم می سوزدو در سینه آهی

دلارام دلم !آرام من کو؟

درین باران غم پس بام من کو؟